Co rano uderza we mnie rzeczywistość i błaga o uwagę. Z ekranu komputera, ze stron gazet wylewają się na mnie wydarzenia codzienne, skomlą o spojrzenie, ciągną mnie za rękaw buńczuczne światowe wojny, pokątne rozwody gwiazd, decyzje polityków, wyniki sportowe. Informacje i plotki obracają się na plecy i zachęcająco odsłaniają bezbronne brzusiątka, jeśli ich nie przeczytam - to nie zaistnieją, pozostaną poza obrębem mojego świata, bez prawa do apelacji, bez prawa do ponownej próby, nieobecne, martwe. Mają na to tylko jedną dobę, jętki jednodniówki, jutro już zdezaktualizowane, przewiędłe i szare, całkowicie pozbawione swoich świeżych wdzięków. Opędzam się jak mogę od obślizgłych plotkarskich podszeptów, z królewską szczodrobliwością udzielam mojego spojrzenia niektórym wydarzeniom, ale szybko się nudzę, nie doczytuję do końca, daję się uwodzić innym, które wypinają się, prezentują, kuszą. Ale nie ma na to czasu, zewsząd napierają już reklamy, soczyste kolorem, blaskiem, migające albo dumnie nieruchome, oferują mi łatwe piękno, wieczną młodość, komfort, podróże, bogactwo. Och, nieogarnione jest królestwo darów reklamowanych produktów, które wpychają się do skrzynek na listy, czają w mailach, rozkładają się przede mną w smsach. Każdy z nich wygina się kusząco, odsłania skraweczki, obiecuje, że wraz ze sobą niesie dla mnie nową jakość życia, nieogarnioną soczystość przygód, zaciśniętą zazdrość przyjaciół, ponadczasowy szyk, wygodę i piękno. A ja bronię się przed ich szatańskim kuglarstwem, kasuję, zgniatam, wyrzucam, odwracam zawstydzone oczy. Ale ciągle napierają nowe, reklamy, wiadomości, reportaże z życia zwykłych ludzi, porady, ciekawostki. Nie, nie potrafimy już ogarniać świata, zrobił się za duży, już za bardzo ruchomy i nieustalalny. Codziennie pęcznieje, rozrasta się, przekształca, zmienia fatałaszki i nabiera ciała. Więc zamiast świata wybieram opowieści o świecie, kuszące literackie półprawdy (ponad prawdy? niedokłamstwa?), karnie wsunięte pomiędzy okładki, nieruchome i odtwarzalne. Albo wydziubuję drobne, smakowite okruszki, przyjemnie intymne poszepty prywatności, które ludzie zostawiają na pokaz na blogach. To mogę przynajmniej ogarnąć, w to mogę przynajmniej uwierzyć.